معتقدم رابطه ی مستقیمی هست بین میزان جواهرات آویخته از یک زن و سطح سواد و فرهنگش

پ ن :   نه در مهمانی و جشن !

سه هفته پیش ریختن محله ی ما واسه جمع اوری دیش ها.با چه هولی دیش ها رو جمع کردیم و به همسایه ها خبر دادیم بماند . به کوچه ی ما که رسیدن شیفتشون تموم شد تشریف بردن.دو روز پیش دوباره اومدن . یعنی اینجوری بود که من خواب بودم دیدم یکی دستش رو از روی زنگ بر نمی داره با یه وضعی ها . کل زنگهای ساختمون رو میزد .جواب دادم یکی داد زد چرا جواب نمیدی ؟گفتم شما : فرمودند  مامور ! گفتم مامور چی : فرمودن پلیس امنیت . یعنی من خودم رو خیس کردم . گفتم امرتون  . گفت حالا شما بیاید پایین در رو باز کنید .گوشی رو گذاشتم .از پنجره دیدم یه ون نیروی انتظامی و یه سری سرباز و مامور دم درن .بعد از اونجایی که ما به صورت پیش فرض همیشه فکر می کنیم مجرمیم و منتظریم هرآن پلیس بیاد دستگیرمون کنه مثل مرغ پر کنده می دویم ببینم الان ریختن تو خونه من باید چکار کنم و به کی زنگ بزنم ! دیگه با عجله رفتم طبقه ی پایین دیدم همه ی خانمهای همسایه توی راه پله اند .یکی هم زمین خورده دست و پاش زخمه .همه هول .بعد می گفتن در رو باز نکنی ها پلیسه .پلیس ! یعنی جوری که اگر قاتل زنجیره ای بود انقدر نگران ورودش به خونه نبودن .از پنچره ی راه پله دیدم یه وانت نیروی انتظامی هم هست تا خرخره پر ال ان بی. .خلاصه تا یه چهل دقیقه ای عین این فیلم ترسناکها ما توی خونه منتظر ورود اینا بودیم بیرون خونه اونا منتظر خروج ما بودن .بعد جالب این بود که از خونه های کناری هم هیشکی در رو باز نمی کرد که حداقل از پشت بوم اونا بیان روی باقی بوم ها .واسه خودشون وایساده بودن وسط کوچه هر کدومشون زنگ یه ساختمون رو میزد ..رفتن بعد باز برگشتن .بعدا همسایه ها گفتن رفتن کوچه ی بعدی رو جمع می کنند که البته ظاهرا اونجا مردم شروع کرده بودن بهشون فحاشی و اینا

یعنی ببینید پلیس چجوری خودشو خوار و ذلیل کرده ها .ما هم که شده بودیم عین فیلم دایره زنگی .اخرش از ترس دیش ها رو زدیم زیر بغل باز بردیم پهن کردیم کف اطاق .

بعضی شبها کابوس بچه دار شدن می بینم.بعد دستم را می گذارم روی شکمم و وحشت زده بهش می گویم آخه چرا الان عزیزم ؟توی این موقعیت، توی این مملکت درب و داغون؟بعد یادم هست که وحشت زده ام .سرگردان .نگران  ودلم می خواهد گریه کنم . دلم می خواهد دنیا بیاید .نیاید .بعد هی تکرار می کنم چرا الان عزیزم؟چرا الان ؟؟

تو در نماز عشق چه خواندی ؟
که سال هاست
بالای دار رفتی و این شحنه های پیر
از مرده ات هنوز پرهیز می کنند

آیت الله منتظری درگذشت ،شجاع مردی که انسان بود و انسانیت را رعایت کرد.اینجا می نویسم تا یادم بماند

خانم” ع ” اینبار به حدی کتک خورده که نتوانسته تا یک هفته سر کارش حاضر شود .سر و صورت کبود و آش و لاش شده به علاوه ی درد پا وشکم نتیجه ی آخرین دعوای خانوادگی ….خانم ع پزشک است .در حقیقت هم او و هم همسرش پزشک هستند .دارای موقعیت مالی و شغلی خوب .تحصیلکرده ،بدون هراس از حرف مردم و یا ترس از بیوه ماندن .بچه ی سه ساله شان هم نمی تواند بهانه ی خوبی باشد چه پدر خانواده بارها به همه گفته که حالش از این زن و بچه به هم می خورد .بردارد ببرد مال خودش .هم اقای ع موافق است و هم خانواده های دو طرف ولی خانم ع طلاق نمی خواهد .چرا ؟

بار الها

.

.

.

ملک چندان گرفته ای که بتوانی نگاه داری ؟

خانم مجری برنامه ی  اردیبهشت _ شبکه ی چهار.هفته قبل  – به عنوان سوال آخر  از میهمان محترم برنامه که خودش را کیپ گرفته بود پرسید  : به نظر شما باید چکار کرد تا جوانان ما در دام فمنیسم نیفتند؟

ایمیل برایم رسیده بود  که آی ی ی  بهراسید و دوری کنید از زنهای فمنیست  که ال هستند و بل . بعد یکی برایم کامنت می گذارد که  “خیلی خوب می نویسی فقط مواظب باش دچار فمنیسم نشی !!  جناب مهندس ایکس  پانزده دقیقه بعد از اولین دیدار ضمن یادآوری اینکه ” شما به نظر فمنیست می رسید !! ” البته تاکید هم می فرمایند  که خودشان خیلی روشنفکرند و مثل مردهای دیگر نیستند و حتی اجازه می دهند همسرشان چت کند .اینجوری است که توی جمع ها همیشه می بینیم  زنانی که  سریع موضع می گیرند که :”  نه , من فمنیست نیستم  “چون می هراسند از بار سنگین این واژه که مبادا انگ بر پیشانیشان بخورد که زن زندگی نیستند و ضد مرد وخانه و خانواده .و جالب است برایم تصور عموم از این واژه  که لابد  اطلاق می شود به یک مشت زن  تحصیلکرده ی بی مذهب زیاده خواه که صدایشان از جای گرم در می آید و لابد خانواده ی درستی ندارند ومشکل ارتباطات جنسی دارند و البته همه هم مجرد وصدالبته نازیبا هستند بعد  یکدفعه شورش کرده اند علیه مردان عالم و  میخواهند داد خودشان را ازآدم و عالم بستانند .کاربرد واژه ها که عوض میشود فمنیست  میشود فحش  و خیلی مودبانه  فحش می خوریم که تو خیلی فمنیستی .مودبانه و با کلاس

 نسبت به آدمهای همه چیز دان حساس شده ام .انگار همه شده باشند علامه ی دهر و روانشناس و  چهره خوان  و ناصح . نظرات سیاسی مان به کنار ,ادعای روشنفکریمان هم  گوش فلک را کر کرده .: شاید از حس وطن دوستی ام خیلی به دور باشد ولی  دارم به این جمله ایمان میآورم : مردمان ایران پرمدعا هستند و در عین بی سوادی هر یک خود را عالم تر از افلاطون و ارسطو می دانند و اگر زبانشان به عیب جویی و انتقاد باز شود دیگر نمی توان جلوی ان را گرفت (رضا شاه ) 

دو نفر به جرم تجاوز و تبهکاری به پرتاب از بلندی محکوم شده اند.نه به تناسب جرم و جنایت فکر می کنم و نه به قوانین ….فقط دارم به این فکر می کنم که روز اجرای حکم چند نفر دست از کار و زندگی می کشند و می دوند تا نمایش خشونت را از دست ندهند ؟ چند نفر توی دل یا با صدای بلند می گویند خوبشان شد , باید از این بدترشان بکنند ؟چند نفر با موبایل فیلم می گیرند و برای هم بلوتوث می کنند و تا چند وقت این اتفاق می شود سرگرمی جدید ؟چند نفر از شاهدان عینی داستان رابا آب و تاب برای ندیده ها تعریف می کنند و چند نفر روزهای بعد می روند تا بلکه باقی مانده ی خون و گوشت را ببینند ؟چند نفر …چند نفر …چند نفر

از خانه که بیرون می رویم مامان می گوید مواظب باشید نگیرنتان .عصرها که به خانه بر می گردیم می گویند از فلانجا نروید بگیر بگیره .توی جمع های دوستانه بچه ها از تعداد تذکراتی که گرفته اند حرف می زنند و می خندیم .معصوم می گفت هر بار که بر می گردم خانه بابا می پرسد هنوز نگرفتنت ؟…چقدر زمان لازم است تا قبح چیزی شکسته شود ؟آنقدر که گرفتن تذکر از پلیس و تنبیه و توبیخ وحتی رفتن به مراکز انتظامی به اتفاقی عادی تبدیل شود !چقدر راحت ناهنجاریهای اجتماع تبدیل به شوخی های پیش پا افتاده ی روزمره می شود .آیا هنوز راهی برای ما مجرمان از پیش محکوم شده هست ؟